یک دوستی می گفت که این مطلب خیلی بی مزه است.
آخه در این دوره زمونه، چه کسی تا این حد در عشق پیش میره؟
فداکاری تا چه حدی امکان پذیره؟

اگر اینطوری بهش نگاه کنیم، آره واقعا بی مزه است ولی اگر حداقل عبرت بگیریم (چه واقعی باشد چه نباشد) و میزان فداکاری خودمون رو بسنجیم، شاید خود مطلب ارزش پیدا کنه و حداقل به عنوان یک گوشزد در ذهن ما باقی بمونه :-)